سلام

این روزها چیزهای جدیدی احساس میکنم.احساس میکنم هر چی جلو میرویم همه چیز تصنعی میشه همه چیز مصنوعی .به هیچ خنده ای اعتماد ندارم.کجا دارم میرم ،من.این ساعتی که الان دارم صدای تیک تیکش رو میشنوم چی از جون من میخواد.هدف چیه اصلا؟این همه آدم تو پیاده رو ها چی میگن؟همشون با هم صادق هستن؟به هم راستش رو میگن؟حواسمون نیست!آره آره من مطمئنم!داریم با جریان آب میریم.کجا،معلوم نیست.داشتم فکر میکردم که اگه مثلا من فردا دیگه نباشم ،نفس نکشم.چه اتفاقی میفته؟هیچی.میدان انقلاب همچنان شلوغ خواهد ماند.اتوبوس ها همچنان تاخیر میکنند...همه به کار خودشون ادامه میدن.فکر وحشتناکیه.این فکرو دوست ندارم.فکرای خوب هم که اصلا نمیان.من دوست دارم برگردم عقب.خستم من.فکرم خستست.درختای بیرون پنجره هم دارن میگن که خستن.از بیرون صدای داد و بیداد میاد.به نظرت پاشم برم ببینم چی شده؟نه،نه...فایده ای نداره.به موبایل و بلوتوث متعفنش، به اینترنت به وسایل الکترونیکی حساسیت پیدا کردم دیگه!میگن استرس زا هستن.راستم میگن.راسته که آدم هر چی بیشتر بدونه نا آرام میشه!بهتره بچپم توی اتاقم!اتاق تاریک و سرد و کمی هم لعنتی خودم.وقتی از این فکرا میزنه به سرم احساس میکنم دارم خل میشم.اه،یکی اون تلفنو برداره...خب .خوبه صداش خفه شد.فکر میکنم بهتره سیم چین رو بردارم هر چی سیم توی خونه هست رو قطع کنم ،صدای باحالی هم میده مثل فرو کردن سوکت تلفن سر جاش.بوی بنزین هم خوبه ،دوست دارم.تنهایی رو هم دوست دارم.بسیار موفقم.خیلی خوب من تنهام.تنهای تنها.از هیچ چیزی به اندازه تنهایی لذت نمیبرم.چرا؟نمیدونم.من هیچی نمیدونم.من فقط میدونم الان هر چی دارم تایپ میکنم خودش داره میاد.چیزی شبیه خزعبلات.خب چه میشه کرد.بالاخره یجیایی باید بریزه بیرون دیگه!!!من الان خوشحالم.تا دو سه دقیقه آینده میتونیم بخندیم بچه ها.ببینم تا حالا حماقت کردین؟کاری که میدونین غلطه اما مثل یک ربات انجامش بدین؟من زیاد.فرداشم نشستم توی اتاق تاریکم و خنده های تلخ و احمقانه سر دادم.نزدیکی خونه ما دارن یک مجتمع تفریحی میسازن،بالاش هم یک کنتور ذاشتن که 512 روز تا افتتاح پروژه.تقریبا مطمئنم اون عدد تموم بشو نیست.مثل برج میلاد،که خیلیم بدم میاد ازش.بیرون بودم.قدم میزدم.دختر و پسری با هم میرفتن.دختره نخودی میخندید و پسره هم داشت از این شوخی مسخره ها باهاش میکرد.فکر کنم تا یمدت دیگه دختره دیگه نخودی نخنده...خب دیگه بالاخره اینجا ایرانه.باید یه فرقایی بکنیم یا نه؟گند همه چیز رو باید در بیاریم.اه ولش کن از این بحث خستم.تکراری شده برام.بدم میاد.امروز نگهبان گیر داده بود داشت سوال پیچم میکرد که فلانی اون کلاه کجی که با لباس خدمتت داشتی مال کجاست؟بی حوصله بودم،اما براش کامل توضیح دادم بالاخره پیرمرد دنبال یک هم صحبت میگرده دیگه.آسانسورم که گیر کرده بود حسابی وقت بود.بازجویی که تموم شد نفس راحتی کشیدم.وای چقدر حرف زدم...مثل...!خب دیگه ،تا اطلاع ثانوی بیخیال.به این متن اضافه میکنم.دلم میخواد.این دل کوفتی چقدر، میخواد...؟

سکون.

تکرار.

مورچه های کارگر هیچ مزدی دریافت نمیکنند!

...

گند!

...

قطار ایستاده زیر باران چقدر غم دارد!فکر کن!

و انسان به همه چیز عادت میکند

فقط نپرس چطور!